จากเสียงแตกสู่เสียงจริง: Mega Drive ในแบบที่มันควรเป็นตั้งแต่แรก

ถ้าพูดถึง Mega Drive ในยุค 90s ภาพจำของหลายคนคงหนีไม่พ้นซาวด์ FM ที่หนักแน่น ดุดัน และมีเอกลักษณ์ชัดเจน แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็มีอีกด้านหนึ่งที่หลายคนจำได้ดี นั่นคือ “เสียงแตก” โดยเฉพาะเสียงพากย์ที่พร่าและแหลมจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติของหลายเกมที่มีเสียงพากย์บนเครื่อง

ตัวอย่างเช่น Street Fighter II ที่เสียงพากย์แตกพร่าจนแทบฟังไม่ได้

สิ่งที่น่าสนใจคือ ปัญหานี้ไม่ได้เกิดจากฮาร์ดแวร์เสียงที่ “คุณภาพไม่ดี” อย่างที่หลายคนเข้าใจ

ทำไมเสียงมันถึงออกมาแบบนั้น?

ต้นเหตุไม่ได้อยู่ที่ Yamaha YM2612 เลย เพราะชิปตัวนี้ให้เสียงที่โดดเด่นและมีเอกลักษณ์ จนกลายเป็นหนึ่งในซาวด์ระดับตำนานของเครื่องเกมยุค 16-bit

ปัญหาจริงอยู่ที่ข้อจำกัดของระบบ

Mega Drive ถูกวางให้ FM เป็นแกนหลักตั้งแต่แรก ขณะที่ PCM เป็นเพียงส่วนเสริม และต้องใช้ช่องทางเดียวกับระบบหลักในการส่งข้อมูลเสียง

พอเกมเริ่มใช้ทรัพยากรหนักขึ้น การส่งข้อมูลเสียงก็ถูกบีบลงทันที ผลลัพธ์คือเสียงพากย์ที่ควรจะชัด กลับแตกและพร่าลงอย่างชัดเจน

ข้อจำกัดด้านหน่วยความจำ: จุดที่ต้องแลก

อีกกำแพงหนึ่งคือเรื่อง ROM และต้นทุน

ตลับของ Mega Drive ส่วนใหญ่มีความจุแค่ 4 ถึง 32 Megabits และในยุคนั้นหน่วยความจำมีราคาแพงมาก การใช้เสียง PCM คุณภาพสูงจึง “ไม่คุ้ม”

เสียง Sampling กินพื้นที่มากกว่า FM หลายเท่า ถ้าอยากให้เสียงพากย์ชัดขึ้น ก็ต้องยอมลดอย่างอื่นลง ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดฉาก จำนวนตัวละคร หรือข้อมูลภายในเกม

นักพัฒนาส่วนใหญ่เลยเลือกทางที่บาลานซ์ที่สุด

จุดเริ่มต้นของการแก้ปัญหา

จริง ๆ แล้วปัญหานี้ไม่ใช่แก้ไม่ได้ และมีคนเริ่มลงมือแก้มาตั้งแต่ปี 2014

Stéphane Dallongeville ปรับวิธีจัดการเสียงของ Street Fighter II บน Mega Drive ใหม่โดยไม่ต้องพึ่งฮาร์ดแวร์เสริม ผลคือเสียงพากย์นิ่งขึ้น ชัดขึ้น และไม่แตกแบบเดิม

จากการแก้ไข สู่การปลดล็อกจริงจัง

แนวคิดนี้ถูกต่อยอดมาเป็น SGDK พร้อมระบบเสียง XGM

โดยย้ายภาระงานเสียงไปให้ Zilog Z80 ซึ่งเป็น CPU รองของเครื่อง ทำให้สามารถจัดการเสียง PCM ได้ต่อเนื่องและเสถียรขึ้น

จากเดิมที่ทำได้เพียงหนึ่งช่อง เทคนิคนี้ทำให้สามารถเล่นเสียง PCM ซ้อนกันได้ประมาณ 3 ถึง 4 เสียงในเวลาเดียวกัน

ผลคือเสียงพากย์ ดนตรี และเอฟเฟกต์สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ตีกันเหมือนเมื่อก่อน

เมื่อ Street Fighter II ได้เสียงที่ควรเป็น

เมื่อทุกอย่างลงตัว Street Fighter II บน Mega Drive ก็เปลี่ยนไปทันที

เสียงพากย์ไม่แตกแบบเดิม จังหวะดนตรีแน่นขึ้น และภาพรวมของเสียง “ฟังได้จริง” ในแบบที่ควรเป็นมาตั้งแต่แรก

บทสรุป

ภาพจำว่า Mega Drive เป็นเครื่องที่เสียงไม่ดี ไม่ได้เกิดจากศักยภาพของมัน

แต่มาจากข้อจำกัด และวิธีที่มันถูกใช้งานในยุคนั้น

และเมื่อข้อจำกัดนั้นหมดไป เสียงที่เราได้ยินวันนี้จึงไม่ใช่ของใหม่

แต่มันคือเสียงที่เราควรจะได้ยิน เมื่อฮาร์ดแวร์ถูกใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพ